Tij Kools

Een heel bijzonder mens

 

Mathijs Albertus (Tij) Kools      Zondag   21 maart 1937 Deurne  -  Vrijdag  28 oktober 2016

 

 

 

 

Met deze pagina wil ik iedereen terug kunnen laten kijken naar de bijzondere dienst van Tij .

Je  kunt hier de muziek luisteren die Tij heeft uitgezocht en de teksten lezen die zijn voorgedragen door Ed van de Kerkhof /zijn neef Jilles en door Roseriet

Ook kun je naar een film kijken die door  Wiek Lenssen is gemaakt  over de begrafenis van Tij

 

 

Natuurbegraafplaats Weverslo Janslust 11 5812 AT Heide

     
 

 

 

 

 

 

 

De Moorsoldaten

 

Onderstaand de teksten van Tij Kools die zijn voorgedragen door zijn vriend Ed van de Kerkhof tijdens de begrafenis van Tij op vrijdag 4 november op natuurbegraafplaats Weverslo.

 

Voor Tij, dames en heren, was zijn moeder de belangrijkste mens in zijn leven. Daarom hebben we samen de volgende tekst gemaakt, om hier voor te lezen.

 

Noem mij. Noem mij bij mijn naam. Noem mij Tij.

Mathijs Albertus Kools, geboren op 21 maart 1937, het derde kind uit het huwelijk van Marinus Kools en Helena Verheijen.

 

Noem mij het kind van mijn moeder.

 

Ze was nog geen drie toen ze haar eigen moeder verloor. Op haar elfde ging ze dienen, voor de kost en n paar schoenen per jaar. Op de dag dat hij 21 werd t == met hem, hij een timmerman, weeskind uit Rotterdam, zij van de rand van de Peel, Grashoek, de Vliegert.

jpg

De Mariapeel was de horizon van haar jeugd.

Mijn eeuwige heimwee gold haar land, waar het eten altijd lekkerder en de tuinen mooier waren.

 

Noem mij Tij. Noem mij het kind van mijn moeder.

 

Het werd crisis. Hij vertrok met zijn timmerkist naar Duitsland. Eerst kwamen er postwissels. En hij soms ook. Maar hij bleef steeds langer weg. De postwissels ook. Pas jaren na de oorlog keerde hij weer. En ging toen opnieuw.

Van haar laatste geld stuurde ze pakketjes via het Rode Kruis naar mijn vader in Duitsland.

Ze liet ons iedere dag voor hem bidden, een onze-vader, een weesgegroet.

Toen ze niks meer had, gaf de pastoor haar een papieren rijksdaalder en zei dat ze t eerste halve jaar maar niet meer terug moest komen. Lena, noemde hij haar, Lena. s Avonds dronk hij wijn. Ik stond naast haar op de stoep van de pastorie.

Op het gemeentehuis gaven ze haar niks. Laat je man maar geld sturen, zeiden ze. We zullen je kinderen naar het gesticht sturen, dreigden ze.

Op het gemeentehuis wilden ze haar geen peelveldje geven.

De boeren in de buurt brachten t beste van de slacht naar de pastoor. Mijn moeder gaven ze niets.

s Avonds haalde ik samen met mijn moeder aardappelen weg uit een kuil bij een boer.

Ze smeerde zuurkoolstamp op onze boterham. Dat vonden we lekker.

Aardappelen, ach, aardappelen waren er altijd wel.

De naoorlogs Hulp Actie Rode Kruis deelde uit, de HARK. Ze stuurde haar oudste kinderen, om te dragen. Maar toen wij als laatste aan de beurt waren, was er niks meer over. Wij kregen de laatste krukjes, verloren in een hoek van de lege loods.

Soms mocht ze aan een winkel na sluitingstijd een lapje stof komen halen, in t donker, dat niemand t zag.

De dienstbode van Hub van Doorne gaf een aalmoes, aan de deur.

Een winkelier liet de kachel uit ons huis halen, omdat mijn moeder achter liep met betalen.

Zo was ons leven. Ze haalden een brandende kachel uit ons huis.

Mijn moeder verkocht haar trouwring voor twee gulden vijftig, om eten te kunnen kopen voor ons.

Ze wisten t allemaal. Maar alleen Anna kwam. Anna van der Horst die met haar meisjesnaam Wilbers heette. Haar zoon stuurde brieven naar de burgemeester, dat zij de armste mensen van Deurne waren. Anna kwam bij ons. Met een brood. Ze sneed zes sneen brood af. En zes plakken kaas. Voor ons.

Ze wisten t allemaal. Maar alleen Anna kwam. Anna van der Horst die met haar meisjesnaam Wilbers heette.

De rest keek weg.

Ze zong wel eens, mijn moeder. Ze was in haar hart een vrolijke vrouw van de Limburgse kant van de Peel, opgewekt van aard, als gras in de lente.

Maar ze heeft vijf jaar gehuild. Ze heeft zes jaar gehuild, wie zal het zeggen.

 

Mijn moeder. Moeke.

 

Noem mij daarom. Noem mij Tij.

 

Noem mij daarom het kind van mijn moeder.

 

 

Alan Parsons Old and Wise

tekst van Ed van de Kerkhof.

Tij. Zoals we hier staan, met zn allen, zal ieder van ons wel zn eigen herinneringen hebben aan Tij. De Tij van de cyaankali. De Tij van boerderij De Pelikaan. De Tij van de ballonnen met een aluminiumsliert eraan, tegen de NAVO-oefeningen. De Tij van Grard Sientje en zn hondjes. De Tij die de affiches drukte voor Open Jongerencentrum De Boerderij en de pamfletten voor Freeland. De Tij met zn honderden cassettebandjes. De Tij van de voedselbank en de Tij van Willie Martinali en de Rooie Reus en van Henk Wubben. De broer van ons Gerda en onze Martien, van onze Cor en van ons Annie, van ons Miep en onze Jan. En van onze Willy, zijn broer die dinsdag overleed, vier dagen na Tij. De Tij met een borduurwerkje op de bank. De Tij van de likeurtjes. De Tij van Roseriet en Micha. De Tij van zn moeder.

Zo hebben we allemaal onze eigen Tij. Noem zn naam en je hebt een verhaal.

 

 

 

 

Mien schreef deze week vanuit Eersel dat haar Joachim - Jochem zoals wij hier zeiden - en Tij paradijsvogels waren en dat ze nu allebei verdwenen zijn met de Noorderzon. Om ons heen liggen de oude veren, schreef ze.

Dat is een mooi beeld. Een paradijsvogel die vertrokken is en om ons heen liggen de oude veren.

 

 

Ik ben wel eens jaloers geweest op Tij. Omdat-ie zo godvernakend veel wist van planten. We zijn eens met zn tween in Zuid Frankrijk beland, in de buurt van Arles, op zoek naar Vincent van Gogh. In Nederland waren we vertrokken in de auto van Tij, een Daihatsu 3 cilinder diesel - dat heb ik onthouden omdat die auto halverwege stuk ging en er in heel Frankrijk geen klepje voor n Daihatsu 3 cilinder diesel te vinden was en we verder moesten met een huurauto. Op een gegeven moment zette Tij de huurauto aan de kant, hij stapt uit, valt op zn knien in de berm en is binnen de kortste keren in een soort van extase over wat ie daar niet allemaal aantrof. Dat ging dan vergezeld van de hem bekende kreten: H? N. Wl? H? Echt waor? Hier, moete d s ruiken! Buitengewoon. Dan schoof hij met dat typische gebaar van hem, de bril op het hoofd, keek nog eens goed en schoof vervolgens de vingers onder mn neus. Om te ruiken. Munt. Wilde tijm. Anijs. Voor mij zag t er allemaal uit als gras, voor Tij was t een prentenboek vol opwindende kruiden.

 

 

Tij wilde wel eens vertellen dat hij maar vijf klassen lagere school had gehad, maar daarmee deed hij zichzelf veel te kort. Ik heb hem bij m thuis ns een hele encyclopedie zien doorwerken, van a tot z, een exemplaar van honderd jaar oud. Ik kan me nog herinneren hoe enthousiast-ie was over een recept met hasj erin dat ie in die oude encyclopedie van m had opgeduikeld.

Dat van die planten had hij o.a. van Gerard Engels uit Helden-Panningen, een man die op zn tachtigste nog op de renfiets naar Parijs fietste. Als-ie bij Tij kwam had-ie zn twee tasjes aan de fiets vol met zelfgemaakte wijn. Ook zon paradijsvogel. Samen brachten ze hele dagen door in de Peel, op zoek naar plantjes en pijlpunten uit het Stenen Tijdperk. Wat ze niet kenden, zochten ze op.

Met Nicoline ging hij minstens twee keer per dag naar de Peel. Hij fotografeerde alle plantjes die ze zagen. Het werden prachtige fotos, die fotos van Tij. t Liefst waren hem de zonnedauw, een klein, vleesetend plantje in de Peel en het blaasjeskruid, ook zon zeldzaam plantje dat onder water onderwaterbeestjes opzuigt. Thuis in Veghel had hij nog volop zaad van t bibbergras, t spul waar de gebochelde Hanne, de zuster van Marinus Vlemmix, Marinus Knipperdol zoals ze m noemden, vroeger mee langs de deur ging, n bosje voor twee-en-een-halve cent.

 

 

 

Ook dat verhaal - met fotos - vinden we terug in die schatkist met verhalen die hij ons allemaal heeft nagelaten, tijkools.nl.

Wat hem zo aantrok in de Peel was de stilte. Das heel gek, vertelde hij dan, Als er n straaljager over komt, dan voelde ge nog de stilte van de Pil. As ge in de Pil gaot liggen, das een hele gekke stilte, das heel gek. Heel gek.

Dat zei-ie dan. Das heel gek. En dan draaide hij aan een plukje haar, achter op zijn hoofd.

 

 

We kennen, dames en heren, het verhaal. Hoe in 1974 de PPD werd opgericht, de Progressieve Partij Deurne. Nog datzelfde jaar nam Tij het initiatief voor de oprichting van de werkgroep Milieu, waarin, behalve hij zelf, ook Oda de Graaff , Annemarie Hendrickx, Nicoline Koning, Pieter Verstegen en Wim van Kessel zaten. t Eerste wat ze deden was de uitgave van de Peelnota, om de - ik citeer - burgers en overheid van Deurne aan te tonen dat op hun territorium een onvervangbaar natuurgebied aanwezig is - waarvan een gedeelte nog in ongerepte staat verkeert - dat zijn uniciteit ontleent aan de aanwezigheid van veen.

 

 

De gemeente Deurne veegde er uiteraard zn gat mee af, met die Peelnota. Onvervangbaar natuurgebied? Mais moest er komen! De vuilnisbelt lag er al. Weg met dat veen! We kennen, dames en heren, ook de afloop van het verhaal. Er vlogen brieven op en neer naar Den Bosch en Den Haag. Er kwamen Kamervragen. Er kwamen grote verhalen in de kranten. En dan, In 1979 tenslotte kwam de voorlopige beschikking van de toenmalige staatssecretaris van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk, Wim Meijer, om wat er nog restte van de Deurnese Peel te behouden als natuurgebied.

Datzelfde Deurne, dat toen geen cent gaf om die hele Peel, integendeel, dat die Peel het liefst van de kaart had geveegd, datzelfde Deurne maakt nu reclame met de Peel, klopt zich op de borst met die prachtige Deurnese Peel, dat unieke landschap en heel die bla bla meer.

Zonder Tij, dames en heren, zonder Tij Kools hadden ze nog geen spier smelen meer overgehad, in de hele gemeente niet.

 

 

Daarom is t zo mooi dat hij hier ligt in een mand gevlochten van diezelfde smelen. Het pijpestrootje. Buntgras. Het gewas van de Peel. Die mand kreeg Tij van de filmer Wiek Lenssen, die hem in een documentaire heeft zitten die begin volgend jaar verschijnt.

Tij Kools. Noem zijn naam en je hebt een verhaal. Tij had wel duizend namen. Die moeten we vandaag maar allemaal noemen, met elkaar, voor onszelf alleen, tussen de achtergelaten veren van die prachtige paradijsvogel.

 

Bryan Guy Adams  Where ever you go

 

 

 

Tekst Jilles een neef van Tij

Lieve Tij,
Hier sta ik dan.

Dankbaar ben ik,
dat je me vroeg om hier wat te vertellen.

Het praatje mocht niet te lang duren,
want het zou waarschijnlijk wel koud zijn.

En Ja, ik heb een net pak,
ik heb het zelfs speciaal voor je aangetrokken.

Je hebt de regie goed in handen,
je bent een zorgzame lieve man.
de vele reacties van anderen die terugkijken op een fijne jeugd met jou spreken daar boekdelen van.

Maar als je kwade zin hebt
en anderen of de natuur onrecht aandoet
Berg je dan maar!
Jij zal niet rusten voor het laatste onrecht bevochten is.
Jij helpt de hulpeloze en zorgt voor de natuur dat waardeer ik aan je!

Je bent anders dan anderen,
je voldoet niet aan "hoe het hoort",
je denkt zelf na,
je volgt je hart en je dromen!
Jij durft niet alleen in een volle trein te borduren
maar vind het de normaalste zaak van de wereld,
daar kunnen anderen een voorbeeld aan nemen.

Zoals Apple in zijn reclame al zei:
"De mensen die gek genoeg om te denken
dat ze de wereld kunnen veranderen,
zijn degenen die dat doen."
Jij daarin bent mijn voorbeeld, mijn inspiratie.

Als ik vroeger bij je thuis kwam,
haalden we samen allerlei apparaten uit elkaar
gewoon omdat we wilden weten hoe het werkte
dat heb ik mijn hele jeugd gedaan
soms tot ergenis van mijn ouders

Jouw passie en onderzoeksdrift
hebben niet alleen mijn kinderen, leerlingen en collega's geraakt,
ik durf zelfs te stellen dat ik er elke baan aan te danken heb gehad
zelfs op je sterfbed hebben we superfijne gesprekken gehad over techniek
ik heb veel van je geleerd; je bent een prachtig mens, ik zal je nooit vergeten!

Ik wil afsluiten met een couplet uit het lied Testament van Bram Vermeulen

"Als ik dood ga, huil maar niet
ik ben niet echt dood moet je weten
het is maar een lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als jij me bent vergeten."
 

 

 

 

Tekst:  Roseriet

Verlies verwerken is niet loslaten.
Het is anders leren vasthouden;
in de herinnering in plaats van in de werkelijkheid.
 

Deze tekst had ik maart afgelopen jaar ergens gelezen en in een notitie ergens op mijn Ipad vastgelegd...
Nu ruim 7 maanden later, lees ik hem onverwachts op het moment dat ik een tekst voor de afscheidsbijeenkomst van Tij probeer te gaan maken...hoe snel kan een leven veranderen en hoe had ik ooit kunnen bedenken nu deze tekst al te zullen gebruiken...

Tij en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over loslaten...
Tij die alles moet loslaten, en dat is veel, heel veel, en ik die hem moet loslaten
Hoe verschillend dat voelt, maar hoe we daar toch samen over konden praten. Soms midden in de nacht, als we beiden wakker werden rond 4.00 uur of 's morgens bij het wakker worden...soms waren er tranen, maar vaak ook blijdschap over alle mooie momenten die we samen beleefd hebben, en dat waren er veel! Maar ook zeker nog deze laatste bijzondere, intensieve periode...
 

Deze tekst had ik maart afgelopen jaar ergens gelezen en in een notitie ergens op mijn Ipad vastgelegd...
Nu ruim 7 maanden later, lees ik hem onverwachts op het moment dat ik een tekst voor de afscheidsbijeenkomst van Tij probeer te gaan maken...hoe snel kan een leven veranderen en hoe had ik ooit kunnen bedenken nu deze tekst al te zullen gebruiken...

Tij en ik hebben het de afgelopen tijd regelmatig gehad over loslaten...
Tij die alles moet loslaten, en dat is veel, heel veel, en ik die hem moet loslaten, maar daarna wel doorgaat en dus herinneringen mee kan nemen.
Hoe verschillend dat voelt, maar hoe we daar toch samen over konden praten. Soms midden in de nacht, als we beiden wakker werden rond 4.00 uur of 's morgens bij het wakker worden...soms waren er tranen, maar vaak ook blijdschap over alle mooie momenten die we samen beleefd hebben, en dat waren er veel! Maar ook zeker nog deze laatste bijzondere, intensieve periode...
 

Die herinneringen...die zijn er natuurlijk veel, zo gaat dat als je elkaar ruim 33 jaar kent en bijna 24 jaar getrouwd bent.
Ik leerde Tij kennen op mijn 23e, in de tijd van de Vredesmarsen, en op dat moment was Tij 46. Precies 2x zo oud als ik, maar zoals Tij later vaak zei...het verschil werd steeds kleiner...
Dit was ook zo bij ons trouwen. Tij gaf onlangs aan dat hij op zijn 50e nooit verwacht had te trouwen, maar het op zijn 55e het normaalste van de wereld vond. Toen daar 9 maanden min n dag de geboorte van Micha op volgde, straalde hij helemaal.
Als een paar jaar later mensen tegen Micha zeiden...oh...met opa op stap, en Micha zei...dat is mijn papa, tekende dit een lach op zijn gezicht en dit vertelde Tij regelmatig en tot op de dag van vandaag vol trots!
 

 

Maar ook andere herinneringen komen voorbij...
- de talloze uitstapjes en wandelingen door de Peel en de laatste jaren de Peelrandbreuk. Mijn vader was o.a. biologieleraar, maar ik heb nog nooit zoveel van de natuur geleerd als van Tij. Zijn liefde voor alles wat bloeit en groeit, en het stoppen van de auto bij het zien van weer een plantje wat hij al lang niet gezien had of niet kende, zal ik nooit vergeten.
Maar ook de liefde voor dieren ging ver. Naast de vele honden en poezen die Tij gehad heeft, denk ik aan zijn duiven (vroeger), en aan zijn tamme kauwtjes. En ervan vloog vroeger met zijn auto mee als Tij zijn hondjes en katten in de Peel uit ging laten...en samen hadden we in Veghel even Karel, die met me meevloog als ik ging wandelen.
 


- de vele ontmoetingen met diverse mensen. Tij hield van veel mensen en vooral de mensen die niet helemaal in het ' gewone straatje' pasten, hadden zijn aandacht. Mensen als Grard Sientje, De Rooie reus, Martinali, Carel Swinkels, Gerard van Lankveld...ach ja...dat was Tij...
De laatste rustplaats hier van Tij is bij de muze 'de ontmoeting';  niet voor niets hebben we dit thema gekozen!

 de verwondering over heel veel dingen. Tij kon als een kind zo blij zijn, als hij weer iets nieuws hoorde of ontdekte. En als Tij jonge kinderen soms dingen hoorde zeggen was hij helemaal verbaasd over de wijsheid van zo'n jong kind en kon daar dan enorm van genieten.
Aan de andere kant kon zijn verwondering over veel dingen ook het negatieve aspect bevatten...het slechte in de mens was voor hem niet te begrijpen. Hij sympathiseerde bv. altijd met degene die onderdrukt werden of waarvan het land bezet wordt, hij vocht tegen onrecht wat minder bedeelden of vluchtelingen aangedaan werd of wordt. Hij kon zich daar erg over opwinden en dat is altijd zo gebleven. Ca. 10 jaar (tot zijn 70e ongeveer) was hij actief als voorzitter van de Voedselbank in Veghel en zijn vrijwilligerswerk met computercursussen waren daar een voorbeeld van. Maar ook zei hij, de laatste maanden toen hij hele dagen op zijn rug op bed lag...ik lig hier prinsheerlijk...hoe kan ik nou klagen, als je aan alle vluchtelingen denkt die niet eens een dak boven hun hoofd hebben...ook dat was Tij!

 


 De vele openingen en exposities die we gezien hebben, naast de exposities die Tij zelf door de jaren heen had. Zijn naaldwerk blijft bijzonder, zijn creativiteit is onmiskenbaar heel herkenbaar...

 

 

     

 

En ten slotte natuurlijk de vele vakanties, eerst met de tent, later vouwwagen en langzaamaan overgaand naar het vliegtuig en steeds verdere landen. Ierland met Noel en Nancy en met de boot over de Shannon, de rondreis door Java, Bali en Lombok, waarvan Tij aangaf daar wel voor zijn hele leven te willen blijven...de taal die Tij geleerd had van Indonesische vrienden van vroeger hielpen daar zeker bij door het directe contact wat hij daardoor met de bevolking kon hebben. Maar ook de reis in Marokko en de cruiserondreis in Egypte waren bijzonder, en niet te vergeten de stedentrip Bejing...
Helaas kon onze laatste cruise die we in het vooruitzicht hadden niet meer plaatsvinden, net zoals zijn 80-jarige verjaardag, waar we het feestje al voor aan het plannen waren...
Tij accepteerde dit, ondanks al zijn verdere andere plannen ook nog, vrij snel als een gegeven en dat maakte het wel makkelijker.
Misschien dat het vertrek van Micha uit huis, na het jarenlange op en neer rijden tussen Veghel en Schiphol, daar aan bijdroegen en daar ben ik alleen maar heel dankbaar voor en blij om!
 


En zo kan ik nog lang doorgaan, maar zoals misschien al eerder gezegd...Tij wilde niet te lange praatjes in verband met de kou die we zouden moeten doorstaan. Hij heeft deze tekst nog gelezen, want dat wilde hij graag...
Als het dan toch zo is, als je weet dat je gaat, dan wilde hij wel weten hoe het zou gaan en dat heeft Tij op een uitzonderlijke en moedige manier tot in detail, geregeld. En als dan weer iets klaar was, eindigde Tij steevast met: "Het is buitengewoon." Een bekende uitspraak voor ieder die hem goed kent...
Het ergste vond hij eigenlijk wel dat hij er uiteindelijk zelf niet bij kon zijn!
En ook daar hebben we samen maar een keer hartelijk om gelachen...


 

Toepasselijk is het laatste nummer wat Tij voor ons samen uitzocht: Without You van Harry Nilsson.

Dag lief! Je was een bijzonder en mooi mens. Bedankt voor de fijne tijd die we samen hadden. Ik ben trots op je en ga je enorm missen!



 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

De  Moorsoldaten

 

 

 

 

 

 

Natuurpoort de Peel

Leegveld 8a

5753 SG Deurne

   

Website Natuurpoort de Peel

 

 

 

 

Mijn verhaal

 

Ik leerde Tij ongeveer 25 jaar geleden kennen op hun trouwfeestje bij hen thuis in Velghel, weet nog goed dat ik tegen Kristy zei:" wat moet ik daar nu doen?" Kende daar niemand plus het feit  dat Tij al 54 jaar was en ik pas 35 jaar dus;  thuis ging het zo van....."ik ga niet mee wat moet ik daar nu bij die oude lul".

Ben toch maar mee gegaan en moet zeggen dat ik daar wel heel erg blij mee ben, binnen 5 minuten had ik een klik met Tij en die is nooit  meer over gegaan.

Tij  werd  een vriend voor het leven .

Onvergetelijk  waren onze vele uitstapjes o.a. naar  Moulin Blues /De Peel/Deurne/CCC.inc/Leudal, weekendjes weg /Festival Mudial/Peelrandbreuk/fotograferen en nog veel meer andere leuke dingen, te veel om op te noemen.

Moulin Blues in Ospel:  eerst in een tentje,  later met de vouwwagen,  heel veel goede en vette blues hebben wij daar gehoord en ontdekt.

Het was daar altijd feest samen met Ad en Willem en Loek    , die daar ook  altijd waren.

Met heel veel bier en Tij's beroemde Wietcake was het daar altijd dikke pret , en op zaterdag was het vaste prik ...  wandelen met een flinke kater  op de grote peel  en daar  hadden wij dan hele geprekken over wat er zich afspeelde in wereld

De Peel en Deurne stonden heel vaak op ons progamma, eerst de Peel in om te fotograferen of gewoon te wandelen .

Van Tij leerde  ik de geschiedenis  van de mensen die in deze streek woonden, ook wat planten betreft heb ik van Tij veel opgestoken net als van mijn vader die wist het ook allemaal.

Als we in de Peel waren  dan was het vaste prik om in Griendtsveen of in Deurne  te lunchen.

In Griendtsveen was dat bij  Herberg de Morgenstond;  Tij een Knapzak en ik een panneke lever en bijna altijd was het te veel voor  tij en altijd zei hij dan "moet je die van mij ook nog hebben?"

 

In Deurne lunchten we bij de Potdeksel,  daar was het altijd soep en een broodje en thee.

Toen ik Tij nog niet kende  en toen ik een jaar of 18 was kwam ik regelmatig in de boerderij .

Met vrienden toerden wij door heel Noord Brabant om naar bandjes te gaan kijken, dit is ook rode draad in mijn leven die ook nog doorging tijdens de vriendschap tussen Tij en mij.

Tij drukte  voor de boerderij en ik kwam daar .

Dit is ook Met CCC.inc:  ik ben maar een keer in Neerkant terecht gekomen en ook Tij kwam daar regelmatig,  weer die rode draad in ons leven.

Wij haden nog zo veel plannen om te gaan te doen

 

 

Ook de weekendjes en de dagjes weg met Roseriet en soms met Micha en de talrijke avondjes en  etentjes  zijn allemaal mooie  herringingen .

 

 

 

Voor mij zal de Peel nooit meer de Peel zijn hoe die was met jou Tij!

Maar ik zal er nog vaak naar terugkeren met in gedachte de dingen die ik van jou leerde en mensen die daar geleefd hebben.

Door jou heb ik de Peel leren kennen en voor altijd in mijn hart gesloten.

Eigenlijk  zou men daar in Deurne een gedeelte van de peel naar jou moeten vernoemen!

 

 

 

De Tij Kools Peel

 

Tij het was buitengewoon om je vriend te zijn.

 

 

 

 

 

Het was  allemaal  buitengewoon .

 

Wilt u ook iets schrijven of foto's plaatsen van Tij op deze pagina mail mijn dan even en dan zorg ik dat het wordt geplaats .

 

Mail naar Cees