Warme herinneringen aan ons moeder

 

 

 

Loon op Zand 6 juli 1934

         Sjaan Schepers-Nieuwenhuizen

's-Hertogenbosch 27 december 2011

Er heerst een stilte in ons leven,
We kijken elkaar aan, maar zeggen geen woord.
We zijn iets dierbaars kwijt,
Het is ons moeder, die bij ons hoort.

Doodgaan vinden we heel normaal, het hoort bij het leven
Maar nu het ons moeder is, dan wordt het een heel ander verhaal.
Het doet pijn , veel pijn
En opeens lijkt het niet meer zo normaal te zijn.

We hebben je moeten laten gaan.
mijn verstand zegt dat het goed is,
maar over mijn wang rolt een traan, maar ook een lach

Zonder ons moeder hadden wij nooit bestaan
Moeder bedankt, je hebt het heel goed  gedaan.
We zijn dankbaar, dat jij onze moeder was.
Het is moeilijk om onze gevoelens te verwoorden,
we zullen je heel erg missen, met alles wat bij je hoorde.

 

 

Via de teksten die wij gebruikten bij de crematie van ons moeder en de  foto's die wij van haar maakten en de muziek waar ze zo van hield,

 wil ik ons moeder door laten leven en aan iedereen laten weten wat voor een pracht vrouw ons moeder was,

die eerst aan een ander dacht en dan pas aan zichzelf.

Cees en Kristy, Mara en  Fieke en Patricia

Mart en Ludmila, , Linda, Maria, Nelly,

Oma Tereza

Lydia en Anton, Madlein, Hamajac, Daniel

                               Ons Moeder

 

 

Ons moeder heeft het in haar jeugd zwaar en moeilijk gehad en dat liep als een rode draad door heel haar leven.

 

Samen met een vriendin uit Simpelveld

 

Al op jonge leeftijd werd ze van haar zussen en broers gescheiden en uit huis geplaatst en ging naar de nonnen in Simpelveld,  Limburg.

 

                                                              

                                               Foto uit Simpelveld

 

Over die tijd heeft ze nooit zo veel verteld, alleen dat het zwaar en kil was.

 
 

Een paar jaar geleden zijn wij samen met ons moeder en Sjaantje van Houtum een weekend naar Limburg geweest.

In dat weekend zijn wij ook door Simpelveld heen gereden. Ons moeder heeft toen de plek aangewezen waar het Gesticht, zoals ze dat steeds noemde stond 

Wanneer ze het over die tijd had kwamen na al die jaren nog steeds tranen van verdriet.
 

Ma en haar beste vriendin Sjaan van Houtum

 

 

                                            Arm kindje Jesus Huize Loreto Kloosterstraat 68 Simpelveld

     

 

     Toen ons moeder een jaar of 18 was ging ze in ‘s-Hertogenbosch werken als dienstmeid

      En ook daar ervaarde  ze het leven als kil en hard.

 

                                      

                                     De Sint Jan

           

 

 Het was in ’s-Hertogenbosch waar ze ons vader leerde kennen. Toen ze trouwden was er eigenlijk weinig geld en ook het contact met de familie was niet om over naar huis te schrijven.

                Ze heeft wel eens gezegd dat het kil en weinig liefdevol was. Gelukkig is dat later wel weer goed gekomen.

 

Pa en Ma samen in de stad

                                        

                         Trouwfoto met de familie van ons moeder

 

Maar onze jeugd was er één zonder zorgen en met heel veel liefde zijn wij groot gebracht. Ons moeder was dan wel klein van stuk maar had een heel groot hart en stond voor iedereen klaar, niets was haar te veel.

 

                                           

                    Mijn eerste communie samen op de foto met Mart

Ma met  Henk en Sjaan van Houtum

Ma met Mart en Meggie van Houtum

Pa en Ma en Cees op station in Tilburg

 

Toen ik met Kristy bij ons thuis kwam om te vertellen dat ze opa en oma zouden worden,  wilde ze het liefst meteen naar de stad om babyspullen te kopen……  zo was ons moeder.

 
Oma Mara en Fieke Oma Fieke en Mara  Zo was ons moeder
 

Ook  carnaval heeft ze Mart en mij met de paplepel ingegoten,  al vond ze zelf alcohol eigenlijk maar  vies.

 

Ma aan het bier.... net echt

Oma en Mara

O wat was het koud, ma met sokken aan..ziet er niet uit zei ze, maar het is carnaval

                    Geen intocht, optocht of de begrafenis van Knillis sloeg ze over met haar rood wit gele das

 

 
 

En dan denk ik aan ons moeder,  ze blijft voor ons altijd speciaal.

Ze kocht voor ons ons eerste kieltje en breidde een rood wit gele sjaal……zo was ons moeder

 

Mart Fieke en oma en de familie ten Boden

Fieke oma en Mara

Ludmila   Fieke en en Mart

 

O, wat was ze trots op onze meiden en als ze dan bij ons op bezoek kwam of wij bij haar thuis,

vroeg ze als eerste naar Fieke en Mara en dan pas kwamen wij aan de beurt…..

 

 

Van lekker eten kon ze erg genieten en schepte meestal twee keer op en als wij dan vroegen: lust je nog wat, antwoordde ze altijd

…. ik zit mud en mud vol…….zo was ons moeder.

 

 

Barbecueën  bij Mart enLudmila  bij oma thuis

 

Kristy vijftigste verjaardag Indisch eten met oma Rabou

De laatste rit van ons moeder.

 

Onze laatste rit was naar Valkenburg, naar de Kerstmarkt samen met Mara.

Je werd weleens kwaad, als je een keer niet mee mocht met Luudje en mij.

Maar dan werd Luudje weer kwaad op mij: “je moet oma altijd mee nemen”.

Maar als ik dan later thuis kwam, zei ons moeder: “je moet ook eens samen met Luudje zijn”.

 

Luudje en ik hadden je er graag bij gehad op onze trouwdag, maar je kunt er niet meer bij zijn…..

kijk maar samen met ons vader naar ons……….waar vandaan is een vraagteken.

Je bent nu op je laatste rit, op weg naar ons vader…..

Ritjes maken met de auto met ons vader en de hond, dat was het liefste wat je deed,

600, 700 km op één dag, dat was niets. Of samen naar Nispen voor een frietje stoofvlees,

in de auto opeten en dan maar weer verder rijden.

Ons vader had altijd wel een route. Waar rij je nu weer naar toe, vroeg ons moeder. Maar

dat was altijd een vraagteken. We zien het wel, zei ons vader dan.

En zo ben ik ook, ons moeder zei dan altijd: ik had al thuis kunnen zijn!

We hebben de tijd,  antwoordde ik dan.

 

We zullen je missen, geen ritten meer samen met Ludmila  , Baboe en Linda. Nooit meer

samen luisteren naar de muziek van Arnold en samen zingen met Linda….dat gaan we

heel erg missen in de auto!

 

Houdou en bedankt

 Mart en Ludmila 

Baboe, Lydia en Anton, Nelly, Maria, Linda en kleinkinderen.

 

Baboe, Linda, Anton en Daniel

Ludmila en  Lydia

Oma's hondje

Bella

 

Ook heeft ze de zorg om ons vader altijd op haar schouders gedragen en was zijn overlijden voor haar  een groot verdriet en sindsdien ging haar gezondheid achteruit

maar klagen deed ze nooit.

 

Ons Vader

 Opa Schepers en Fieke

Op trouwdag van mijn en Kisty

Opa en oma en fieke in de dierentuin

cadeaus

cadeaus

Lieve kleine oma

 

Mara en ik zeiden weleens tegen elkaar:

omaatje gaat nog jaren mee! En dan lachten we…

Maar zo zie je maar weer, het kan zomaar ineens

voorbij zijn.

En zo is het leven….maar het verdriet is groot.

Nooit meer is het….kom we gaan even langs oma.

Nooit meer de lekkere doorgesudderde kippetjes

Nooit meer lachen om een scheet

Nooit meer met elkaar stoeien

Nooit meer samen dagjes weg

En zoveel meer, nooit meer!

Maar voor altijd zijn al deze mooie herinneringen in

onze gedachten

 

Oma we zullen je nooit vergeten

 

We houden van je

 

Dikke kus van Fieke en Mara

 

Hier zijn geen woorden voor nodig

 
 

Ook toen onze fiek tegen oma zei,  "oma ik heb een vriendin" was het even  slikken voor haar.

Maar toen ze zag dat Fieke erg gelukkig is met  Patricia had ze er geen moeite meer mee ...... zo was ons moeder

 
     

 

 
 

Vrienden voor het leven

Henk en Sjaan en ons vader en ons moeder

 
 

Drie jaar geleden leerde Mart Ludmila kennen, door ons moeder en Mart Luudje genoemd. Ons moeder kreeg er in één keer vier kleinkinderen en drie achterkleinkinderen bij.

 

Linda

Oma, Ludmila  en Linda

Madlein, Hamajac, Daniel

Afscheid nemen van Oma.

 

Voorgoed afscheid nemen valt zwaar.

Gedachten, tranen, een enkel gebaar, kan iemand mij vertellen hoe dit moet,

Afscheid nemen van u, voorgoed?

Ik kijk naar u en probeer te voelen

Wat ze met afscheid nemen bedoelen.

 

Ik zie mijn oma, die niet meer beweegt en praat

Een mooie vrouw met een rustig gelaat

 

Opeens heb ik een goed idee

In gedachten neem ik een laatste foto van u mee

Ik kijk nog een keer heel goed naar u.

 

Op dit moment van de dag 

zeg ik voor het laatst

dag oma dag.

In gedachten blijft u altijd bij ons.

 

We houden van jou

 

Anton, Lidia en kindjes

 

 

Niets was haar  te veel voor de familie van ,  met z’n tienen blijven logeren, dat  was geen enkel probleem. Baboe in háár bed en ons moeder op het stretchbedje…...  zo was ons moeder.

 

 

En wat kon ze kwaad worden als ze de krant las of hem op tv zag, die blonde aap zoals ze Wilders noemde

Ons moeder was linkser dan ik dacht !

Oma is er niet meer

Haar plaats in huis is leeg

Zij kan geen liefde meer geven, de dood verstoorde de mooiste band.

Waarom vertrekken mensen waar je zoveel van houdt

Je was zo lief, zo zacht, je geeft ons altijd liefde.

 

Lieve oma

Wij gaan je missen.

Bedankt voor alles wat je voor ons hebt gedaan

Je hebt ons altijd behandeld als je eigen kleinkinderen.

Wij gaan je niet vergeten

Je blijft altijd in ons hart zo blij en vrolijk

Wij houden van je oma en hopen dat je straks je rust kan vinden.

 

Je kleinkinderen                            je achterkleinkinderen

Nelly, Lydia, Maria en Linda                  Madlein, Hamajac, Daniel

 

 

Het laatste jaar was voor haar niet makkelijk,  eerst het overlijden van haar zus tante An toen ook nog het overlijden van ome Harrie en de zorgen om de familie van Ludmila heeft haar veel kracht en verdriet gekost………zo was ons moeder.

Ome Harrie Tante An
   
   
   
 
 

Dinsdag voor de Kerst ging het plotseling helemaal niet goed met ons moeder. Woensdagochtend hebben we haar - onder protest - naar het ziekenhuis moeten brengen. Ons moeder heeft geweten dat er iets goed fout was en is op haar eigen manier van ons weggeglipt

………zo was ons moeder.

 
 

Fotoalbum  van ons moeder

 

Ons Moeder

Ons moeder heeft het in haar jeugd zwaar en moeilijk gehad en dat liep als een rode draad door heel haar leven.

Al op jonge leeftijd werd ze van haar zussen en broers gescheiden en uit huis geplaatst en ging naar de nonnen in Simpelveld,  Limburg.

Over die tijd heeft ze nooit zo veel verteld, alleen dat het zwaar en kil was.

Een paar jaar geleden zijn wij samen met ons moeder en Sjaantje een weekend naar Limburg geweest.

In dat weekend zijn wij ook door Simpelveld heen gereden. Ons moeder heeft toen de plek aangewezen waar het Gesticht, zoals ze dat steeds noemde, had gestaan. Wanneer ze het over die tijd had kwamen na al die jaren nog steeds tranen van verdriet.

Toen ons moeder een jaar of 18 was ging ze in ‘s-Hertogenbosch werken als dienstmeid en ook daar ervaarde  ze het leven als kil en hard.

Het was in ’s-Hertogenbosch waar ze ons vader leerde kennen. Toen ze trouwden was er eigenlijk weinig geld en ook het contact met de familie was niet om over naar huis te schrijven. Ze heeft wel eens gezegd dat het kil en weinig liefdevol was. Gelukkig is dat later wel weer goed gekomen.

Maar onze jeugd was er één zonder zorgen en met heel veel liefde zijn wij groot gebracht. Ons moeder was dan wel klein van stuk maar had een heel groot hart en stond voor iedereen klaar, niets was haar te veel.

Toen ik met Kristy bij ons thuis kwam om te vertellen dat ze opa en oma zouden worden,  wilde ze het liefst meteen naar de stad om babyspullen te kopen……  zo was ons moeder.

Ook  carnaval heeft ze Mart en mij met de paplepel ingegoten,  al vond ze zelf alcohol eigenlijk maar  vies.

Geen intocht, optocht of de begrafenis van Knillis sloeg ze over met haar rood wit gele das

en dan denk ik aan ons moeder ze blijft voor ons altijd speciaal. Ze kocht voor ons ons eerste kieltje en breidde een rood wit gele sjaal……zo was ons moeder.

O, wat was ze trots op onze meiden en als ze dan bij ons op bezoek kwam of wij bij haar thuis, vroeg ze als eerste naar Fieke en Mara en dan pas kwamen wij aan de beurt…..

Van lekker eten kon ze erg genieten en schepte meestal twee keer op en als wij dan vroegen: lust je nog wat, antwoordde ze altijd…. ik zit mud en mud vol…….zo was ons moeder.

Ook heeft ze de zorg om ons vader altijd op haar schouders gedragen en was zijn overlijden voor haar  een groot verdriet en sindsdien ging haar gezondheid achteruit,  maar klagen deed ze nooit.

Drie jaar geleden leerde Mart Ludmila kennen, door ons moeder en Mart Luudje genoemd. Ons moeder kreeg er in één keer vier kleinkinderen en drie achterkleinkinderen bij.

Niets was haar  te veel voor de familie van Ludmila,  met z’n tienen blijven logeren, dat  was geen enkel probleem. Baboe in háár bed en ons moeder op het stretchbedje…...  zo was ons moeder.

En wat kon ze kwaad worden als ze de krant las of hem op tv zag, die blonde aap zoals ze Wilders noemde…….Ons moeder was linkser dan ik dacht!

Het laatste jaar was voor haar niet makkelijk,  eerst het overlijden van haar zus tante An toen ook nog het overlijden van ome Harrie en de zorgen om de familie van Ludmila heeft haar veel kracht en verdriet gekost………zo was ons moeder.

Dinsdag voor de Kerst ging het plotseling helemaal niet goed met ons moeder. Woensdagochtend hebben we haar - onder protest - naar het ziekenhuis moeten brengen. Ons moeder heeft geweten dat er iets goed fout was en is op haar eigen manier van ons weggeglipt………zo was ons moeder.

Ma houdou en bedankt en misschien wel tot ooit

Cees en kristy

 

 

De muziek van d  crematie van ons moeder  

 

 

 

 

Terug